ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ

   Αφενός το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων μπορεί να θεωρηθεί ίσως το πιο αξιοκρατικό σύστημα στην Ελλάδα καθώς παρέχει τις ίδιες και τις ίσες ευκαιρίες σε όλους τους υποψηφίους των πανελλαδικών. Ίδιες ευκαιρίες σε όλα τα κοινωνικά στρώματα αν και δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο διαχωρισμός σε "υψηλά κοινωνικά στρώματα'' ή σε ''χαμηλά κοινωνικά στρώματα''. Όλα τα παιδιά εξετάζονται στα ίδια θέματα με την ίδια ύλη και τον ίδιο χρόνο. Προφανώς δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να κλέψει κάποιος τα θέματα αφού αυτά στέλνονται με δορυφόρο την ώρα που όλοι οι υποψήφιοι είναι στις αίθουσες αναμένοντας με πολύ άγχος και ανυπομονησία να αντικρίσουν τα θέματα. Επίσης δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να αντιγράψει ή να κάνει κάποιο σκονακι αφού υπάρχουν δύο καθηγητές οι οποίοι επιβλέπουν την κατάσταση. 

  Αφετέρου το σύστημα των πανελλαδικών μπορεί να θεωρηθεί ως το ποίο αγχωτικό και λανθασμένο κριτήριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αφού η προετοιμασία των υποψηφίων ξεκινάει κιόλας από το καλοκαίρι η ακόμα και από το τέλος τις προηγούμενης χρονιάς που αυτό επιφέρει στους μαθητές μεγάλη πίεση και στρες. Οι μαθητές μπαίνουν στο "τρυπακι" της παραπαιδείας τις αποστήθισεις και στην μη κατανόηση των κειμένων λόγω του ψιττακισμού. Το παιδαγωγικό μας σύστημα νοσεί και νοσεί βαρύτατα. Αναμφίβολα μπορούμε να πούμε ότι το παιδαγωγικό σύστημα δυσλειτουργεί και παιδαγωγικά αλλά και κοινωνικά. Οι απαρχαιωμένες μεθόδοι που χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί, η παραπαιδεία, η ελλιπής αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, όλα αυτά οδηγούν σε χρόνια προβλήματα που διαιωνίζονται όλο και πιο πολύ. 

  Επίσης και κάτι τελευταίο... Είναι πραγματικά απαράδεκτο οι μαθητές να κρίνονται για το ποίο θα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον από το πόσο δύσκολα θα είναι τα θέματα στις πανελλήνιες. Οι πλειονότητα των μαθητών ακολουθούν επαγγέλματα από την τυχαιότητα του μηχανογραφικού τους δελτίου ανεξάρτητα από τις δεξιότητες του καθενός και τα ενδιαφέροντά τους. Είναι αλήθεια αδιανόητο να συμβαίνει κάτι τέτοιο.